Dobra analiza to podstawa...

     Wiecie, że do Dagusiowych opowiastek mam uczucie ogromne, kiedy więc zapytała:

     - Czy ja Ci już pisałam jak wprowadzałam w klasie literkę "P" ??

     Odpisałam, że pożądam owej opowieści chciwie i pobiegłam w te pędy do kuchenki nalać sobie pepsiorka, bo opowieści Dagusi nigdy krótkie nie były...

     " Kilka dni temu wprowadzałam w klasie literkę "P"...

     Jak to mam w zwyczaju cała klasa uczestniczyła w odkrywaniu rzeczy, które od owej literki się rozpoczynają, a znajdują się w klasie...

Były więc Pióra, Piórniki, Półeczki...W pewnej chwili zgłasza się Uczeń, taki z gatunku małomównych...

     - Proszę Pani ...

     - Słucham... - i czekam z zainteresowaniem...

     - Pupa...

     - Tak... - potwierdziłam przy chichotach w klasie - pupa jest na literkę "P"...

     Dzieci rzucały kolejne propozycje, a po kilku minutach ów Chłopiec znowu podnosi rękę...

     - Słucham ?? Co jeszcze jest w klasie na literkę "P" ??

     - Pośladki... - słyszę odpowiedź...

     - No tak... - i już wiedziałam, że lekko nie będzie...

Wyszukiwanie idzie coraz trudniej, ale widzę w górze rękę owego Chłopca...

     - Tak ?? - pytam...

     - Przedziałek !! - oświadcza Uczeń, a ja się rozglądam, który z Kolegów natchnął Go owym odkryciem...

     - Ale nikt w klasie nie czesze się z przedziałkiem ?? - oświadczam, po analizie stanu klasy...

     - Nie ten !! - oświadcza Młodzieniec... - Przedziałek w Pupie, między Pośladkami...".

     No i nie wytrzymałam...Łyk pepsi, który nieopatrznie właśnie miałam w ustach wylądował na monitorze, klawiaturze, biurku i kilku innych fajnych rzeczach...

Nie ma jak dobra analiza...;o)

Irlandia sobie "fika" z "Orłami" Fornalika...

     Pamiętam, pamiętam...

     Obiecywałam, że się przez rok czepiać nie będę ani nowych Władz PZPN, ani nowego Selekcjonera, ani Reprezentacji...

     Obiecywałam i słowa dotrzymam, bo jako żywo, u mnie słowo droższe pieniędzy...

Ale kilka słów o wczorajszym wydarzeniu sportowym napisać muszę, bo się rozpuknę...

     Niczym torpeda wpadłam do domeczku, jedzonka sobie nie grzałam, żeby czasu nie marnować, kanapki z dżemem truskawkowym wsunęłam i w wir pracy się rzuciłam...

Wir miał rozmiary spore, więc jak w ukropie się uwijałam, bo i kolacyjkę na gorąco trzeba było przygotować (mój Ślubny Bidulek pracuje na popołudniową zmianę), i oponek kilka trzeba było na czwartek usmażyć, i obrządek codzienny jakoś sam się zrobić nie chciał...

No to śmigałam po tym naszym "M" niczym to śmigadełko, a cel przyświecał mi jeden...

Skończyć i przed TV zasiąść, żeby się meczykiem delektować...(Dla mniej wtajemniczonych donoszę, że graliśmy wczoraj towarzyskie spotkanie z Irlandią)...

Żeby nie było niedomówień...

     Nowe Władze PZPN w osobie Pana Bońka zaprezentowały się godnie, i miło było popatrzeć jak się Pan Prezes ze wszystkimi serdecznie wita, a nie siedzi nabzdyczony w sektorze dla Vipów...

     Pan Selekcjoner prezentował się równie godnie, chociaż mniej serdecznie, bo powagę i stoicki spokój zachował przez caluśki meczyk i doliczone minuty...

     Nasza Reprezentacja...

     Hmmm...(Obiecałaś...Obiecałaś...)...

     Z naszą Reprezentacją było tak jak z tą operacją co to się udała, tyle że pacjent zmarł...

No cóż...

Oberwał bidulek dwa razy "szpadlem" pod żebra to się przekręcił...

     Pan Szpakowski komentujący owo spotkanie znowu oglądał inny mecz niż ja...

Jego euforia spowodowała, że ponadplanowo wyczyściłam sobie okulary, bo zakładałam przez chwilę, że to one są przyczyną innego odbioru owego meczu, a potem wyłączyłam wewnętrzną opcję słuchania, żeby mnie już całkiem krew góralska nie zalała...

Tak mi Pan Sz. w głowie namieszał, że w odruchu obronnym nawet sprawdziłam czy się ostatnio zasady w piłce nożnej nie zmieniły...

     "Proszę Państwa, przegraliśmy z Irlandią 0:2, ale byliśmy lepsi"... - zakomunikował...

Orzesz...(ko)...

Wyszło na to, że teraz nie bramki o wygranej decydują, ale jakieś jury, albo inne ciało wybiórcze...

     Przegraliśmy, a najlepszym naszym Piłkarzem w spotkaniu został ogłoszony Pan Lewandowski...

Nie mam pojęcia jakim cudem, bo jak na Snajpera spisał się raczej kiepsko, i każdy inny po tak rozegranym meczu został by skrytykowany niemiłosiernie, ale widocznie w głosowaniu brano pod uwagę zasługi "Lewego" w BD...

To im się bilans wyzerował...

Tyle, że w BD Pan Lewandowski bramki strzela, a w reprezentacji to już niekoniecznie...

Pewnie inaczej się gra za kasę, a inaczej dla idei...

     Inna sprawa, że jak się komuś nadaje ksywkę "Lewy" to trzeba brać pod uwagę ewentualne reperkusje z tym związane...

Lewy to lewy, taki raczej mało gramotny...

Może lepiej "Lewa"...

To się przynajmniej karciarzom będzie dobrze kojarzyło...

Jedno jest pewne...

Nasze piłkarskie "Gwiazdy" bledną znacznie jak tylko koszulki z Orzełkami przywdzieją...

Może Ich tak ten nasz Orzełek peszy ??

     No dobra...Nie ma o co kopii kruszyć...Meczyk był towarzyski...

     Tyle, że dotychczas mieliśmy bilans z Irlandią dodatni, a we wczorajszym spotkaniu my graliśmy w składzie optymalnym, a Oni bez kilku "Gwiazd"...

To może coś jest "na rzeczy"...??

Jedno jest dla mnie pewne...

Mecz z Ukrainą zaczyna się rysować jako widmo zagłady...

007 na szwedzkim stole...

     Nie to żebym z nagła zauważyła u siebie objawy choroby sklerotycznej, ale nijak przypomnieć sobie nie mogę, kiedy ostatnio oglądałam szwedzki film...

     Do Szwedów mam stosunek raczej życzliwy, bo mi tak wyszło z życiowych doświadczeń, że Szwedy to fajne Ludzie są...Można by pewnie mieć drobne zastrzeżenia w związku z "Potopem", ale że my wówczas też do najcnotliwszych zaliczyć żeśmy się nie mogli, więc summa summarum wynik zaszłości wyzerowałam...

Kilka dni temu Szwedzi wyszli na plus...

     Pasjami lubię tak zwane filmy akcji...Lubię i oglądam...Oglądam, a wręcz na nie poluję, bo po tych kilku setkach jakie już przyswoiłam trudno mnie w takich filmach czymkolwiek zaskoczyć...
Nawet przyznać się mogę, że szukam w owych produkcjach "dziury w całym"...
A to gra Aktorów bywa kiepska, a to efekty do bani, a to muzyka w degustacji przeszkadza...
Maruda...Prawdziwa maruda...
Tym razem, chociaż podchodziłam do owej produkcji z dystansem, film zaskoczył mnie bardzo...
Wszystko było akuratnie...
Odpowiednia ilość "prężenia muskułów" przez głównego Bohatera...Odpowiednia ilość scen erotycznych, które przyznać muszę Reżyserzy zrealizowali w sposób cudny...Nagości jest tyle co brudu za paznokciem...
Od razu widać, że nie o nagie biusty i kształtne biodra im chodziło...
Główny Bohater nie dokonuje żadnych cudów nadprzyrodzonych realizując swoje zadania...
Jest Agentem, Agentem dodam najlepszym, można by go nawet porównać do 007, gdyby oczywiście JB mniej pił, mniej się łajdaczył i nie pozował na macho...
Hamilton po prostu mnie uwiódł...
Tak, tak...
Mowa o szwedzkiej produkcji "Hamilton: W interesie Narodu", w reżyserii  Kathrine Windfeld i Stefana Jaworskiego...
Ostre rysy twarzy Pana Mikaela Persbrandta może nie od razu się podobają, ale po kilku minutach wzbudza On sympatię...Naturalizm Jego zachowań jest po prostu miły dla Widza...
Jedyny problem jaki pozostaje po obejrzeniu filmu, to fakt, że jeśli chociaż dziesięć procent pokazanych wątków jest prawdą (a filmy tego typu z reguły mają kanwę osnutą w jakimś stopniu na realiach) to jako współczesne Społeczeństwa mamy poważny problem...I nie jestem pewna, czy jeden Pan Hamilton sobie z tym poradzi...
Ale produkcję polecam...
Do obejrzenia i do przemyślenia...
To świetne towarzystwo dla "Wroga numer jeden", który właśnie wchodzi na ekrany...

Przetrwają najsilniejsi...

     Dwudziestodwuletni Opiekun wysłał dziesięcioosobową grupę Nastolatków na bieszczadzkie szlaki...
Pół metra śniegu...Siedem stopni mrozu...Wiatr o sile 70km/h...
"Szkoła przetrwania"...
Echhh...
     Jak czytam takie komunikaty to mi się scyzoryk w kieszeni otwiera...
     "Opiekun był z grupą w telefonicznym kontakcie"... - jak donosi WP...
     Co roku to istna plaga bezmyślności...
     W zimie wyjścia na szlak bez sprzętu i przygotowania...W lecie popisy pływackie...Jakby nas "zły" opętał...Czym głośniej w mediach, tym bardziej spektakularne "przypadki"...
Gdzie szacunek dla gór ??
Gdzie rozwaga ??
Nie ma...
Śnieg przysypał...Mróz zamroził...Wiatr z głowy wywiał...
"Szkoła przetrwania"...
     Co dwudziestodwulatek wie o przetrwaniu w Bieszczadach skoro jest z Dolnego Śląska ??
Jak widać niewiele...
     Ale w sumie On przecież był rozsądny...Siedział w ciepełku, kontakt telefoniczny miał...GOPR zawiadomił...
Sam rozsądek...
Scenariusz zajęć został zrealizowany...
     Skończyło się nie tak najgorzej...
     GOPR szukał "ekspedycji" przez kilka godzin...Jeden szesnastolatek wylądował w szpitalu...Opiekuna zatrzymała Policja...
Ufff...
     Czy to opętanie nieśmiertelnością kiedykolwiek nas opuści ??
     Czy z należytą rozwagą traktować będziemy zagrożenia jakie ma w zanadrzu Natura ??
     Czy zaczniemy szanować własne życie ??
     Wątpię...
     Kolejne Pokolenia gotowe są na "wyzwania losu"...
Podobno przetrwają najsilniejsi...

Panowie nam zniewieścieją ??

     Dwa tygodnie temu Pan N. wraca z pracy i komunikuje mi w przedpokoju...
     - But mi się zepsuł...
     A że skrupulatny był zawsze, więc do komunikatu słownego dołączył prezentację organoleptyczną...
     - Masz te drugie to może jakoś do wiosny przebiedujesz...- potwierdziłam fakt uszkodzenia trwałego podeszwy...
     Tydzień temu Pan N. wiążąc sznurowadło urwał "dziurki"...
     - Urwało się...- zakomunikował...
Orzesz...(ko)...
     Zawsze wiedziałam, że w Panu N. siły drzemią potężne, ale dlaczego prezentuje ją właśnie na obuwiu...??
     Po oględzinach jasnym się stało, że miejsce obuwia jest na śmietniku, a Pan N. w perspektywie może pretendować do grona Braci Bosych...
     - W sobotę jedziemy na zakupy... - zakomunikowałam i dusza moja załkała...
     W odruchu obronnym w tygodniu ruszyliśmy "na Zaścianek", ale bez nadziei w duszach...
     Jaki problem mamy, skoro sklepowe półki uginają się wręcz od towaru ??
     Ano, Pan N. będąc jednostką nieprzeciętną, przeciętny jest w jednym wymiarze...W wymiarze swojej stopy...
Idąc z Nim na zakupy obuwnicze mam dziwne przeświadczenie, że cała męska populacja w Kraju ma numer obuwia 43...
Ni więcej...Ni mniej...43 i kropka...
     Zaścianek zawiódł na całej linii, nie prezentując nam nawet jednej pary pożądanych cichobiegów, więc sobotni wyrok "zawiasów" się nie doczekał...
     Jedziemy...
     Miny mieliśmy nietęgie, nastawienie raczej negatywne, ale spróbować musowo trzeba..
     Sześć godzin międzyregałowego błądzenia i do wniosków doszłam następujących...
     Już wiem czemu Pani Anna G. zmieniła płeć...Jeśli nawet miałam jakieś wątpliwości do wczoraj, to wczorajsze, butowe zakupy moje wątpliwości rozwiały...
Pani Anna G. psychicznie tego nie wytrzymała...
Wymiękła...
     Bo być Facetem w naszym Kraju lekko nie jest...(Badań międzynarodowych nie przeprowadziłam jeszcze)...
     Czy zauważyliście jak traktowani są Mężczyźni ??
     Na trzydzieści Butików oferujących modę kobiecą przypada ledwie jeden z odzieniem męskim...
W sklepach obuwniczych, na trzydzieści regałów z damskimi "szpileczkami" przypada jeden regalik z męskimi trzewikami, porozstawianymi na dodatek bardzo luźno...
Podobnie rzecz się ma z bielizną i kosmetykami...
Faceci to takie niekochane Dzieci Handlowców...
Wybór żaden...
Ani fasonów...Ani kolorów...Ani numeracji...
Rzeczonego "43" nie widzieliśmy ani jednej sztuki...
     Zaczęłam skrupulatniej przyglądać się owym regałom...
     W co mogła bym odziać Ślubnego, gdyby przyszła taka potrzeba ??
     W nico !!
     Po sześciu godzinach błądzenia zakupowego Pan N. byłby nie tylko bosy, ale i nagi...
Niczym ten święty turecki...
Widać Pani G. zauważyła te handlowe niedobory dużo wcześniej...
     Wróciliśmy do domu ledwie żywi...
     Pan N. siadł do kompa i zamówił sobie obuwie w necie...Ryzykowne, ale niezbędne...Do wiosny jeszcze kawał czasu...
Co przyślą ?? Zobaczymy...
Mam nadzieję, że nie sandały...
     Ale tak szczerze mówiąc...
     Ja Wam Chłopaki szczerze współczuję !! 
     Nie dość, że macie genetyczny wstręt do zakupów, to jeszcze Wasze poświęcenie nie jest doceniane...
     Nic tylko płeć zmienić i lubować się setkami sweterków, torebeczek i szpileczek...

Prognoza pogody...:o)

Zima, zima i po zimie...
Zima już się nas nie trzymie...

Śnieg nie śnieży się śnieżysty,
taki lśniący, biały, czysty...

Mróz nie mrozi mroźnym kleszczem,
kilka sopli zwisa jeszcze...

Bałwan skrzywił się w ogródku...
Się roztapia...Powolutku...

Nos opuścił marchewkowy,
już właściwie nie ma głowy...

Nic z tej zimy nie zostało,
nie jest mroźnie, nie jest biało...

Siąpi woda z chmur bezmiaru,
zagrożenie jest kataru...

Człek się snuje za człowiekiem,
pokasłując głuchym echem...

W tych szarościach i wilgoci,
Słońce nie chce się zazłocić...

Błoto błoci się błotniste,
więc ulice nie są czyste...

Niż za niżem ciągną stadnie,
za oknami nie jest ładnie...

Ziew rozlega się za ziewem...
Wróci zima ?? - tego nie wiem...;o)

Młodzieńcze uniesienia paragrafem ograniczone...

     Kiedy spotkaliśmy się po latach łzy wzruszenia same pchały się do oczu...Ponad dwadzieścia lat temu widzieliśmy się po raz ostatni...

Ostatnie uśmiechy...Ostatnie uściski...Ostatnie słowa...

I nowy Świat...

Świat dorosłości...

     To spotkanie było jak Gwiazdka w lecie...Niespodziewane i radosne...

Mimo upływu czasu twarze były znajome...

Z niepamięci wypełzły imiona i nazwiska...

I Psor...Nasza Miłość Dozgonna...

     Każda z nas chciała chociaż przez chwilę pobyć z Nim, zamienić kilka słów...A On jak wówczas, pełen wyrozumiałości, cierpliwości, popisywał się pamięcią...Nasze wpadki, psikusy, wspólne wyjazdy...

Na mój widok wyszeptał...

     - Chudzielec... - i odwrócił wzrok...

Mnie też było wilgotno w oczach...

Tak wiele z Nim przeżyłam...

     - Co u Ciebie ?? - zapytał po chwili...

     - Statystycznie... - odpowiedziałam z uśmiechem... - Mąż, dwoje Dzieci, pies...

     - W zawodzie nie pracujesz... - stwierdził...

     - Pracowałam, trzy miesiące...Za "czerwono" było... - wyznałam..., a On uśmiechnął się ze zrozumieniem...

     - A co u Młodego ?? - zapytałam, bo Syn Psora był wielokrotnie Kompanem naszych wojaży...

     - Głównie można powiedzieć, że Singiel... - odpowiedział Profesor i posmutniał z nagła...

     Wokół zrobił się tumult jakiś...Koleżanki przekrzykiwały się radośnie...Kelnerzy rozstawiali zamówione trunki...A ja spoglądałam na posmutniałą twarz Psora...

Wyobraźnia podsunęła mi inny obraz...

     Ten sam Psor...Te same Dziewczyny...Wiele lat temu...

     Młodość...Śmiech...Zabawa...

     Pierwszą zasadą w klasie było "Tabu"...

     Dzieci Psorów to było dla nas "Tabu"...

     Właściwie każdy przejaw jakiejś sympatii był gaszony w zarodku...

     Nas dyscyplinowano...Ich pouczano...

Lekko nie było...

     Klasa była żeńska, nasi Psorowie mieli głównie Synów...Krew nie woda...

     Syn Psora gustował w Halince...Uroczej Dziewczynie o blond loczkach, która była na dodatek zaprzeczeniem teorii o blondynkach...

Chłopak pojawiał się w Szkole często...Ona na te wizyty czekała...Po kilku tygodniach czekał też Psor...

Halinka wylądowała na "dywaniku", Młody się więcej w Szkole nie pokazał...Przestał również towarzyszyć nam w wojażach...

     Zasada owa dotyczyła nie tylko Potomków...

     Kiedy wracałam z jednego ze zgrupowań narciarskich, miejsce obok mnie w pociągu zajął sympatyczny Chłopak...Na zgrupowaniu jakoś Go nie zauważyłam zajęta treningami...W pociągu trzeba było czymś czas zająć...

Po kilku minutach okazało się, że podobnie jak ja ma bzika na punkcie historii, i że do Reprezentacji Szkoły dostał się z listy rezerwowej...Potem doszły czytane właśnie książki...Wakacyjne wyjazdy...

Ot, takie sobie pogaduchy...

W pewnym momencie otworzył plecak i poczęstował mnie czekoladowym batonikiem...

     - Paweł... - usłyszałam nad sobą karcący głos naszego Trenera... - zapominasz się...

Rozejrzałam się zdziwiona, bo nie zauważyłam w otoczeniu żadnego, "zapominającego się Pawła"...

I wtedy mój wzrok padł na siedzącego obok Chłopaka...

Był jak piwonia, ogromna i czerwona...

     - Tylko rozmawiamy Wujku... - wyjęczał...

Orzesz...(ko)...

Nieumyślnie podpadłam pod "paragraf"...

Czułam się durnowato i rozważałam, czy oddać nadgryzionego batonika, czy wepchnąć w całości do ust, żeby ślady przestępstwa zostały zatarte...

Paweł spoglądał przez okno w mrok i widać było, że sytuacja i dla Niego miła nie jest...

     - Przepraszam... - wyszeptał kiedy zbieraliśmy plecaki u kresu podróży...

     Aż do Matury witaliśmy się na szkolnych korytarzach uśmiechami, nigdy więcej nie zamieniliśmy słowa...

Pawełek też został Singlem...

Dowiedziałam się tego po latach, spotkawszy niespodziewanie Trenera na wyjazdowych zakupach...

W sumie tylko jeden z "towarzyszących" nam w szkolnych latach Potomków założył Rodzinę...

Na krótko co prawda,ale "sztuka" się liczy...

     Spojrzałam na uśmiechniętą twarz Halinki, która z ożywieniem opowiadała o swojej Rodzinie...Potem spojrzałam ponownie na Psora i nasze oczy się spotkały...

Tabu...Zakazany owoc leżał mu teraz bardzo na sercu...

     - Życie bywa przewrotne...- pomyślałam...