Matka Natura nas lubi...

     Kiedy po obiedzie wróciliśmy na kwaterę, powitał nas radosny "śpiew" Luckiego, a pięć minut później rozpętało się "piekiełko"...Lunęło jak z cebra, i lało caluśką noc...
     No cóż...Skoro w całej Polsce leje, a my nie zwialiśmy na Słowację, to kiedyś ten deszcz musiał nas dopaść...
Babcina mózgownica zaczęła przetwarzać dane...
     "Co zrobimy z Młodym jeśli cały dzień będzie lało ??"
Poranek zaskoczył mnie zupełnie...
     - Spójrz za okno !! - tajemniczo oznajmił Dziadziuś...- Bieszczadzkie Anioły Cię znalazły...
Znalazły !!
Były ich tłumy, a ja, jak zaczarowana stałam i się gapiłam...Gapiłam się i stałam...
Tak się zagapiłam...Że nie zrobiłam ani jednej fotki !!
     Wszystkie Anioły zapakowałam do serducha i cały dzień miałam już ustawiony...;o)
     Po śniadaniu nie było już śladu po ulewach...
     Babcia ma na prawdę świetne wsparcie tam na "Górze"...;o)
Chłopaki poszli na "siku"...

Babcia znalazła na horyzoncie ośnieżone Tatry...

A Dziadziuś ogłosił wyprawę nad Dunajec...

Dziadziuś sprawdza jaka zimna jest woda...

     Widzicie Dunajec ??
     Jedna noc opadów i wody "po kokardy"...
Na zakolach pojawiły się bramki dla Kajakarzy...
Słoneczko wyglądało coraz śmielej...

     Liście złociły się w oczach...Z minuty na minutę...
     Za tydzień Góry będą płonąć...
Ale za tydzień...
No cóż...
Gordyjka będzie już na płaskim...

Mali i Wielcy Zdobywcy Gór...

     Palenica zaprezentowała nam jeszcze jedną atrakcję...
     Dziadziuś na stacji Kolejki pobrał bezpłatny zeszyt i Księciunio zaczął swoją przygodę w akcji "Mali Zdobywcy Gór"...
     Pomysł na "szóstkę" !!
     W zeszycie znajdują się zagadki, krzyżówki i ciekawostki ze szlaku, a Zdobywcy odkrywają rzeczy znane i nieznane...
     Druga część zadania czekała na szczycie...

     Mieszkańcy Parku...
Przy każdym opis, charakterystyka...
W zeszycie proste pytania (ale raczej dla takich troszkę większych Zdobywców)...
Chociaż kolor kropek salamandry nie był wielkim wyzwaniem dla Księciunia...;o)
     Gdyby pogoda była na szczycie łaskawsza, to przeszlibyśmy cały szlak, ale niestety, kilku zwierzaków nam brakuje...
     Nie zmienia to faktu, że Księciunio pierwszy "swój szczyt" zaliczył w Pieninach...
I ogromnie Mu się to zdobywanie spodobało...;o)
     Dziadziusiowi też się musiało podobać, bo kiedy wyjeżdżaliśmy, stwierdził:
     - Musimy tutaj wrócić...
A ja ??
Cóż ja...
     Ja w góry mogę zawsze...;o)

O wielkim grzybobraniu, saneczkach bez śniegu i osobistych Góralach...

     To już miał być Wielki Świat !!
Szczawnica...
Uzdrowiskowe Miasto w województwie małopolskim...
Wrota Pienin...
Czyli, Palenica...;o)
     O spływie Dunajcem mowy być nie mogło, bo wody w rzece była odrobinka...A skoro nie "przyziemnie", to "nadziemnie" trzeba zbadać terytorium...
     Lucky został na kwaterze, bo to teren Pienińskiego Parku Narodowego, a wiadomo, że piesełom do Parków wstęp zabroniony...Ale po porannej eskapadzie nie miał nic przeciw leżakowaniu w koszyku...
     Punkt rozpoznawczy numer jeden:
Kolej Linowa na Palenicę...
     Księciunio dostał takich wypieków, że Babcia aż czoło sprawdziła...
     Jak On się pięknie zachwycał !!
     Trasa nie jest długa, więc pewien niedosyt był, ale wizja "zjazdu" poprawiała nastroje...

     Dziadkom było trochę dziwnie, bo pewnie by chętniej wleźli na kończynach dolnych i pozachwycali się dłużej, ale dla Pięciolatka wszystkie góry są zbyt wysokie...;o)
     Za to na szczycie...

Plac zabaw...

Tor saneczkarski...

"Pająk" i kolejka...

No i One...

     Babcia chłonęła to wszystko z prędkością światła, żeby te akumulatorki naładować...
Księciunio usiłował być wszędzie...
Dziadziuś usiłował zapanować nad tymi żywiołami...;o)
A kiedy pałaszowaliśmy ciacha w Szałasie...
     - Grzybki !! Babcia !! Widzę grzybki !! - entuzjastycznie oznajmił Księciunio...

Szykowało się wspaniałe grzybobranie...

- Babciu !! Co to za grzyb ?? - dociekał Wnuk...

     - Rydz !! - odpowiedziałam po dogłębnym zbadaniu tematu...
Zjadło by się takie rydzyki na masełku, z duszonymi jabłkami...;o)
     Ale główną atrakcją Palenicy był tor saneczkarski...
     Pierwszy kurs był na próbę, bo prędkość spora, przeciążenia duże...Jak zareaguje Młody ??
     - Dziadziuś !! Jeszcze raz !! - zareagował...
     No to Dziadki pakiet pięciu zjazdów zakupili, żeby niedosytu nie było...I Księciunio zjeżdżał na zmianę, raz z Babcią, raz z Dziadkiem, zmieniając tylko sanki...;o)

A pod górę wjeżdżaliśmy orczykiem...

No powiem Wam...
Zabawa była przednia...;o)
     I gdyby nie to, że na horyzoncie pojawiły się paskudne chmurzyska, przejmujący wiatr ciągnął po kościach, a temperatura spadała...Jeszcze jeden pakiet strzeliłby na pewno...;o)
Obawialiśmy się jednak, że Kolejka zostanie wyłączona ze względu na pogodę, a nam pozostanie spora górka do pokonania...;o)
     Zjeżdżamy !!

To dopiero cudne było !! ;o)

Echhh...
Te Góry...
     W dolince wpadliśmy w totalny amok zakupowy (chyba przez zmianę ciśnienia)...Skromny początek, czyli magnesiki, żeby wyprawa była uwieczniona...Zakończył się...
Ło Matko i Córko !!
     Zrobiliśmy z Księciunia prawdziwego Bacę, a z Princeski (zaocznie) Góraleczkę...
     Od razu zdradzę, że Księciunio w góralskim stroju wracał do domu, więc zachwytów Misiowej Mamy, końca nie było...
     A princesiowe kierpce, nawet bez Właścicielki, wyglądały słodziutko...;o)

Konsumpcja bez ograniczeń...

Poranek wstał...

Przepięknej urody !!
     W całym Kraju lało już ponoć jak z cebra, temperatura spadała na łeb i szyję, a my pławiliśmy się rozpustnie w tej piękności...
     - Ruszamy gdzieś na szlak ?? - zapytał Dziadziuś, a Księciunio aż pokraśniał na buźce...Lucky też nie zgłosił sprzeciwów na widok szelek i smyczy...
     Brzuchy załadowane...W drogę !!

Po kilku kwadransach oznajmiłam...
     - Ja tutaj zostaję na zawsze !!

Echhh...
     Ale wtedy Dziadziuś z Luckim znaleźli grzybka !!
     Co to był za grzyb !!

Wyśmienity pomysł !!
Punkty widokowe pod grzybkami...;o)
I oczywiście okazja do edukacji...

     Wiadomo dlaczego jest to grzybek, i skąd taki pomysł...Opis miejsca...Współrzędne geograficzne...Opis horyzontu...
Brawo !!
     Grzybków jest jedenaście lub dwanaście (źródła różnie podają), a ja bym ten pomysł rozpowszechniła jeszcze bardziej...Ponoć w tym roku grzyby nawet na żwirze rosną...;o)
Bardzo się nam ta poranna wyprawa udała...
     Emocje Wnuka sięgały zenitu...Lucky umęczył się bieganiem bardzo...A nam zaświtał pewien pomysł...
     Co zrobić z tak pięknie rozpoczętym dniem ??

Górskie mizianie...;o)

     - Akumulatory mi siadają...- zagaiłam pewnego wieczoru...- Góry by się przydały...
     No cóż...Taki gordyjski urok..."Płaskie" mnie wyciska...
     Nie pomaga góreczka na Wrzosowisku, chociaż daje mi nieźle popalić w obrządku...Nie pomaga Zaścianek na wyżynie leżący...
Wszystko to zbyt płaskie...
Nawet Misiowy Domek leżący wśród zalesionych pagórków, akumulatorów gordyjskich nie ładuje...
     Gordyjkę ładują góry !!
     Może być spłaszczony Beskid...Mogą być anielskie Bieszczady...Ryłko się cieszy na widok mrocznych Tatr...
     - To może Pieniny tym razem ?? - proponuje Ślubny i już linka przesyła z miejscówką...
Ufff...
     - Lucky by kawałek świata zobaczył...- mruczę dalej, jakby decyzja jeszcze nie zapadła...- I świętowanie Twoich urodzin miałoby sens...- drążę dalej...
I rezerwuję miejscówkę...
     Krościenko nad Dunajcem...
     Wieś turystyczno-wypoczynkowa nad Dunajcem i Krośnicą...Cudna zamieszkała dolinka, otoczona Pieninami, Gorcami i Beskidem Sądeckim..."Trójpak"...;o)
     Według pierwotnych zamierzeń w Urodzinowej Wyprawie Dziadka mają uczestniczyć: Dziadziuś, Babcia i Lucky...
Ale tydzień przed wyjazdem otrzymujemy telefon od Księciunia...
     - Babciu !! Jak ja tęsknię !! Babciu !! 
     Dziadziusiowi oczka zawilgły...Babcia nosem pociąga...Księciunio się rozpłakał...
     To była ogromna tęsknota !!
     Ale Dziadkowie właśnie na Wrzosowisku kończą sezon...Noce makabrycznie zimne...Nawet Lucky dostaje przyzwolenie na spanie w łóżku, bo bidulek marznie strasznie...A i nam "żywy grzejniczek" bardzo się podoba...;o)
     - To może puścicie Młodego na UWD za tydzień ?? - pytam Pierworodnego, bo Księciunio chodzi od niedawna do Przedszkola (bardzo poważnego, bo to Przedszkole w Szkole)...;o)
Po naradzie, Misiowi Rodzice nie widzą przeszkód !!
     Czyli, UWD zyskuje jeszcze bardziej uroczysty wymiar...;o)
Ruszamy !!

Przystanek dla Luckiego...

Docieramy...

 

Miejscówka...

 

Lucky siada na tarasie i całym sobą komunikuje:

Ja mam tego wszystkiego pilnować ??

Ale Księciunio nie pozostawia w samotności swojego "Funfla"...;o)

We dwóch damy radę !!

Ruszamy na rekonesans...Odwiedzamy lokalną Pierogarnię...
     - Zamówienie będzie dzielone, bo mamy pieska i Dziadziuś został na dyżurze...- informuję obsługującą nas Góralkę...
     - A duży ten piesek ?? - pyta mnie Góralka...
     - Nie bardzo, ale po podróży nie wiemy jak się zachowa...- tłumaczę...
     - Niech Pani go wprowadzi !! Dziadziuś pewnie głody...- uśmiecha się Góralka, a na widok Luckiego aż promienieje...
Psi urok zadziałał...
     Pani była ewidentnie piesolubna, bo nawet nie zapytała siedzących Gości o zgodę...Jej Pierogarnia, Jej zasady !! Kocham Górali !!
     Porcje były słusznych rozmiarów, więc zrobiliśmy "psią ściepkę" i Lucky rozpoczął konsumpcję...
Psisko kocha pierogi !! 
Jego głośne mlaskanie rozbawiło Panią Góralkę jeszcze bardziej...;o)
     Poopy od siedzenia bolały...Brzuszki pierogami napełnione...
Czas na wieczorne zwiedzanie...

     Centrum Krościenka to oczywiście Dunajec i most...Ponoć pięknie w nocy oświetlony, ale tego żeśmy nie widzieli...Ale korzystaliśmy z niego kilkukrotnie...;o)
     Wody w Dunajcu, "co kot napłakał"...

     Mogliśmy suchą nogą przejść daleko od brzegu, co ogromnie podobało się Księciuniowi (mógł się popisywać utrzymywaniem równowagi) i Luckiemu (nie przepada za wodą)...
     Niestety, żeglowanie tratwami, kajakami czy pontonami było wykluczone...
Kaczki ledwie dawały radę...
     Pierwszy dzień WUD zmierzał do końca, a my zmierzaliśmy na kwaterę...
Księciunio nie mógł się doczekać !!
Miał spać "na prawdziwej piętrówce" !!
     Ale ta Jego tęsknota musiała być na prawdę ogromna, bo ułożony razem z kicią (kocykiem) i kotkiem (maskotką), po kilku minutach przypomniał sobie, że mógłby jeszcze raz zrobić siku i przyczłapał do nas...
     Mizianie trwało znacznie dłużej niż powinno trwać...;o)

Mini-gigant...;o)

     - Nareszcie !! - skwitował odbiór przesyłki Pan N., chociaż trzeba przyznać, że nie czekaliśmy długo (wędrowała aż z Chin)...
     - Teraz trzeba to ogarnąć...- mruczy Ślubny, i już jest nieobecny duchem, a ciało (głównie ręce) sprawnie działają przy maleńkim urządzeniu...
     Lucky dostał GPS...
     Że o numerze telefonu nie wspomnę...;o)
     Mamy pieseła na miarę XXI wieku...;o)
     Przy adopcjach zaleca się utrzymywanie podopiecznego przynajmniej przez miesiąc na uwięzi...Wiadomo, musi się przyzwyczaić do nowych opiekunów i nowych miejsc...A potem trzeba przygotować teren na wolne wybiegi...
     Lucky cierpiał bardzo na tej uwięzi, chociaż spacery organizujemy długie, a na Wrzosowisku miał namiastkę "luzu"...
     My cierpieliśmy bardzo, widząc jak tęskni za wolnością...
     Urządzaliśmy nawet "wolne dobiegi" od jednego do drugiego, żeby nie czuł się taki nieszczęśliwy...
     Ale to wszystko to nie wolność !!
     No to sprężaliśmy się jak tylko się dało...
     Pan N. ogarnął GPS-a, konwersując namiętnie z pewnym zaangażowanym Chińczykiem...Ja dopasowywałam szelki i obróżki...Lucky czekał...;o)
     Na Wrzosowisku postawiliśmy brakujące 50 metrów siatki leśnej, które czuję w kościach i mięśniach do dzisiaj...Przy tej siatce okazało się, że nie tylko mam niedowagę (pięćdziesiąt kilo kiepsko obciąża naciąg), ale jestem również o dziesięć centymetrów za niska, żeby chwycić jak trzeba...Lipa a nie pomocnik...;o)
     Zmiana funkcji na "wbijacza haczyków" też skończyła się kiepsko, bo z astygmatyzmem waliłam gdzie popadło, głównie po własnych paluchach...
Ale siatka stanęła, i o dziwo, trzymała się nawet na drugi dzień...;o)
     Potem pouzupełnialiśmy siatką na krety brakujące półwałki na płocie w sadzie...
     Czyli wiecha !!
Niepokoił nas tylko jeden fakt...
     Lucky uwielbia polować, a kiedy poluje, nic innego się nie liczy...
No cóż...
Wielką próbę czas zacząć...
     GPS naładowany i zamontowany...Spuszczamy smycz...
Wolność !!
     Kilkanaście kilogramów szczęścia ruszyło przed siebie...
     Zachwyt był widoczny w każdym kłaczku sierści...
Nie szalał...Nie kombinował...
Lustrował przestrzeń...
     Przez godzinę, może dłużej...Właściwie trzymał się nas bardzo, więc spokój sumienia wypłynął nam na twarze...Jest dobrze !!
     I nagle Lucky poczuł kocio-kunią ścieżkę przy płocie...
Przyjął pozycję do "niuchania" i...
I poszedł w długą zanim zdążyłam nastawić czajnik na herbatę...
Orzesz...(ko)...
     Gwizdów "nie słyszał"...Imienia "nie słyszał"...Obrócił się do nas dwa razy, i mimo świadomości, że robi coś nie tak, gnał po asfaltówce przed siebie...
No to będzie jazda !!
     Złapałam smycz i ruszyłam na drogę...
     Wizja kilkunastu kilometrów pogoni zaświtała mi w czerepie...Dobrze, że jestem w butach do trekingu...
     Ale Lucky się zatrzymał, przyjął pozycję "najpokorniej przepraszam", na pysku mina "to nie ja", i bez problemu dał się zapiąć...A nawet, z wielką ochotą wrócił na działkę (biegiem)...
Ponownie przypięty do linki, przyjął wyrok z pokorą...A my ze smutkiem...
     Jeszcze nie pora na swobodę...
     A jeśli już, to na swobodę w takim wymiarze...
     Lucky ma charakterek i nawyki, więc nie od razu "Rzym zbudowano"...
Szkoda...Szkoda Luckiego...
Ale w tym, to nam nawet GPS nie pomoże...
     Dlaczego tak nagle spokorniał i się zatrzymał ??
Idealistami jesteśmy wybiórczo...;o)
Byliśmy przed śniadaniem i pewnie skalkulował, że gnanie z pustym brzuchem to nie jest dobry pomysł...A karmicielka nie wyglądała na bardzo wkurzoną...;o)
     Ale dobre strony tego "mini-giganta" są...Mamy skończony płot i bardzo grzecznego pieseła, który stara się od kilku dni odzyskać pozycję "faworyta"...;o)

Psia wpadka...

     Dzień był słoneczny i upalny...Właściwie ledwie zipałam, a Lucky ziajał w ruchu ciągłym i szukał jakiejś chłodnej miejscówki...Na popołudniowy spacer wyszłam bardziej rozebrana niż ubrana, psisko nie zmieniło "odzienia"...Szliśmy tą samą trasą, bo przecież musi poznać teren...
     Alejka osiedlowa...Asfalt, który tak bardzo mu się podoba (fascynuje go chyba, stukanie pazurów o twardą powierzchnię)...Żywopłot po obu stronach...
Z przeciwnej strony idzie kobieta...
     Ściągnęłam smycz, bo w Luckim drzemie ogromny potencjał "obrońcy"...
     Kobieta mija nas spokojnym krokiem...
     Luzuję smycz...
     Lucky nagle "zawija" do tyłu, jednym skokiem wyrównuje dystans i "chap"...
Przez ułamek sekundy nie jestem pewna...
Złapał, czy nie złapał...
Kobieta też chyba nie ogarnia do końca...
Nagle wrzeszczy...
     - Ugryzł mnie !! Ugryzł !!
     - Niech Pani pokaże ... - uspokajam emocje, bo psisko już skulone przywarło do ziemi...
     - Ugryzł mnie !! Wołam Policję !! - wrzeszczy kobieta...
No cóż...
     - Niech pani pokaże tę nogę...- chcę potwierdzenia faktu, bo przecież, skoro ugryzł, wypierać się nie będę...Moja wina...
     - Wołam Policję !! Dzwonię na Policję !! - powtarza mantrę kobieta, ale nie kwapi się do podniesienia nogawki spodni...
     - To niech pani woła...- kwituję...
     Kobieta odwraca się i odchodzi, wykrzykując ciągle "wołam Policję"...
     We mnie buzują emocje...Lucky jest przerażony...
     Ale skoro odeszła, to my też odchodzimy w stronę lasu, na popołudniowy spacer...
     Wracamy tą samą drogą...
     Nagle dogania nas facet...Za nim biegnie owa kobieta...
     Facet jest trzy razy taki jak ja, karczycho wypracowane na siłowni, muskulatura podkreślona obcisłym podkoszulkiem...I drze się...
Drze się, tupie, wymachuje nogami jakby demonstrował wykopy karate, wymachuje rękami jakby ćwiczył boks...
I się drze...
Nie krzyczy...Nie wrzeszczy...Drze się !!
Kobieta mu wtóruje...
     Stoję i usiłuję opanować emocje, swoje i ich...I zabezpieczyć przerażonego psa, który jest niewyobrażalnie spanikowany...
W końcu facetowi piana opada...
     - Pani pies ugryzł moją żonę !! To niedopuszczalne !! - krzyczy mi w twarz...
     - Zgadzam się z panem...- odpowiadam w miarę spokojnie...- Czy mogę zobaczyć to ugryzienie ??
     Facet wygląda na zbitego z tropu...
     Kobieta w końcu unosi nogawkę...
     Jak byk cztery kły Luckiego ma tuż pod kolanem...
Jednak dosięgnął...
     - Czy on jest w ogóle szczepiony ?! - wykrzykuje facet, a ja sięgam do plecaka i wyciągam książeczkę szczepień...Przy okazji wypadają mi jakieś drobiazgi...
     - Jest szczepiony, jest zdrowy, jest ukrzywdzony przez ludzi i w tej chwili najbardziej nieszczęśliwy z naszej czwórki...Jak pan widzi...
Facet sprawdza książeczkę...
     - Dlaczego ugryzł ?? - pyta już normalniejszym tonem...
     - Nie wiem...Jest z nami dopiero trzy tygodnie...To adopciak...Sporo złego doznał od ludzi i dopiero uczy się normalnie żyć...Może to z upału...Może zapach żony coś mu przypomniał...Nie mam pojęcia...
     Kobieta dalej wrzeszczy o Policji...
     Facet zaczyna zbierać z asfaltu te drobiazgi, które wypadły mi z plecaka...
     - Żona będzie musiała wziąć surowicę, to kosztuje, opatrunki też kosztują...- facet przechodzi do konkretów...- Chyba nie musimy wzywać Policji ?? - upewnia się...
     - Policja wcale nie była potrzebna...Prosiłam pana żonę, żeby pokazała mi ugryzienie, ale odwróciła się i odeszła, więc i my poszliśmy swoją drogą...- streszczam sytuację...
     - Zadośćuczynienie musi być...- stwierdza facet...
     - To ile pani chce tego zadośćuczynienia ??- pytanie kieruję do kobiety...Facet odsuwa się o kilka metrów...
     - Ile pani ma !! - rzuca kobieta...
Moja mina robi chyba wrażenie, bo z nagła precyzuje...
     - Sto złotych !!
Wyciągam banknot i podaję kobiecie...
     - Wystarczyło pokazać mi to kolano i nie musiała by pani angażować męża, a noga byłaby już opatrzona...- stwierdzam, chociaż wiem, że opatrunek nie jest konieczny...
     Przez twarz faceta przemknął delikatny uśmiech...
     Rzucamy kilka zdawkowych zdań i rozchodzimy się w swoje strony...
Kiedy mijaliśmy z Luckim jeden z bloków, z balkonu dobiegło nas wołanie...
     - Ta kobieta biega po alejkach razem z takim wielkim facetem !! Wrzeszczą okropnie !! Facet wygląda na agresywnego !! I to bardzo !!
     - Dopadli nas pod lasem...- odpowiadam...
     - Trzeba było wołać !! - rzuca jeden z kolegów Pierworodnego, gabarytami zbliżony do owego faceta...
     - Dałam radę...- uśmiecham się i człapiemy z Luckim do domu...
Psisko bardzo potrzebuje azylu i swojej kanapy...
Trzęsie się cały...Z trudem stawia łapy...Uszy leżą...Ogon podkulony...
Obraz przerażenia...
A mnie się kotłuje jedna myśl...
     Ułamek sekundy i trzy tygodnie pracy poszły w kosmos...
     Zaczynamy od nowa...

P.S. Jeśli chcecie urealnić mój wpis, po każdym słowie tej pary dołóżcie wulgaryzm, taki z gatunku "soczystych"...To dopełni tekst...